Mae Rhodri wastad wedi dod â’i ddiddordebau, ei ddoniau a’i frwdfrydedd unigryw ei hun i bopeth mae’n ei wneud.
Mae’n canu. Mae’n perfformio. Mae’n rhan o’r Sgowtiaid. Ac, ers pan oedd tua 11 oed, mae wedi bod yn wenynwr.
Dechreuodd y cyfan yn ystod y cyfnod clo, pan ddechreuodd ymddiddori mewn gwenyn a chwilfrydu ynghylch sut mae mêl yn cael ei wneud. Erbyn hyn, mae ganddo chwe chwch gwenyn, mae’n cynhyrchu ei fêl ei hun a hyd yn oed yn gwneud canhwyllau o gwyr gwenyn.
I Rhodri, does dim byd rhyfedd am roi cynnig ar rywbeth gwahanol. Fel y dywed ef, “Mae bod yn wahanol wastad yn beth da.” Ac o ran y pethau mae’n eu mwynhau, mae ei agwedd yn syml: “Mae hyn yn rhywbeth rydw i wrth fy modd yn ei wneud. Mae’n rhywbeth rydw i’n mwynhau ei wneud. Felly, rydw i’n mynd i’w wneud.”
Yr un agwedd sydd wedi llywio rhan bwysig arall o’i fywyd: canu.
Roedd canu wastad wedi bod yn rhan o fywyd Rhodri. O gynyrchiadau yn yr ysgol gynradd a choriau ysgol, i berfformio yn Disneyland, roedd wedi tyfu i fyny yn mwynhau bod ar lwyfan. Yn raddol, sylweddolodd mai rhywbeth yr oedd am barhau i’w wneud oedd canu.
Yna, pan gafodd gyfle i gymryd rhan mewn sesiwn flasu Only Boys Aloud, daeth popeth at ei gilydd. Mae’n cofio teimlo’n “siomedig pan ddaeth diwedd y diwrnod oherwydd doeddwn i ddim eisiau stopio.”
Ar y pryd, roedd gan Rhodri ymrwymiad arall ar nos Lun, felly bu’n rhaid iddo aros cyn ymuno ag OBA. Ond cyn gynted ag y daeth y noson honno’n rhydd, meddai ei fod wedi “neidio i mewn ar y cyfle cyntaf.”
Hyd yn oed os ydych chi’n rhywun sy’n mwynhau rhoi cynnig ar bethau newydd, gall cerdded i mewn i grŵp newydd am y tro cyntaf godi ambell gwestiwn. Roedd Rhodri’n meddwl: “Ydw i’n mynd i ffitio i mewn? Ai dyma’r lle iawn i mi? Pa mor gyflym fydda i’n dod i arfer â’r cyfan?”
Doedd dim rhaid iddo boeni’n hir.
“Mae pawb yno mor groesawgar,” meddai. Doedd dim pwysau arno i brofi ei hun nac i wybod popeth o’r cychwyn cyntaf. Yn hytrach, daeth o hyd i grŵp lle mae pawb wir eisiau gweld ei gilydd yn llwyddo.
“Does neb yno i roi rhywun arall i lawr. Rydyn ni i gyd yno i gefnogi ein gilydd, boed chi wedi bod yno ers 10 mlynedd, neu 10 wythnos neu 10 diwrnod.”
Cyn hir, doedd Only Boys Aloud ddim yn teimlo fel rhywle yr oedd Rhodri’n mynd iddo ar nos Lun yn unig. Roedd wedi dod yn rhywle yr oedd yn perthyn iddo.
“Ar ôl cwpl o wythnosau, rydych chi’n teimlo eich bod chi wedi bod yno am byth. Rydych chi’n teimlo eich bod chi’n rhan o’r cyfan,” meddai.
A dechreuodd dydd Llun ei hun deimlo’n wahanol. I Rhodri, mae nos Lun bellach yn golygu OBA – cyfle i weld pawb, canu gyda’i gilydd a “gwneud yr hyn rydyn ni wrth ein bodd yn ei wneud.”
Dod o hyd i’ch lle
Un o’r pethau sydd wedi bod bwysicaf i Rhodri yw cael ei amgylchynu gan fechgyn eraill sydd yr un mor frwd dros ganu.
Yn yr ysgol, mae’n cofio bod yn un o ddim ond ychydig o fechgyn yn y côr ar adegau. Gallai hynny wneud iddo feddwl tybed ai canu oedd y lle iddo mewn gwirionedd.
Yn OBA, newidiodd hynny.
“Dydych chi ddim yn teimlo fel rhywun o’r tu allan,” meddai.
Mae’r ymdeimlad hwnnw o berthyn wedi gwneud gwahaniaeth mawr iddo. Mewn gwirionedd, meddai Rhodri, “Pe na bawn i wedi ymuno, dw i ddim yn meddwl y byddwn i’n dal i ganu nawr.”
Ond nid yw perthyn i Only Boys Aloud yn golygu bod pawb yr un fath. I Rhodri, mae’n golygu’r gwrthwyneb yn llwyr.
Mae pob bachgen yn dod â’i bersonoliaeth, ei ddiddordebau, ei brofiadau a’i uchelgeisiau ei hun. Mae Rhodri, er enghraifft, yn treulio rhan o’i amser hamdden yn gofalu am chwe chwch gwenyn. Efallai bod rhywun arall wrth ei fodd gyda rygbi, theatr, gemau, chwaraeon neu rywbeth hollol wahanol.
Dyna’r unigoliaeth mae Rhodri’n ei gwerthfawrogi.
“Does neb yn rhywun o’r tu allan oherwydd bod pawb yn wahanol,” meddai. “Does neb yn poeni pa mor wahanol ydych chi. Rydych chi’n dal yn un ohonom ni. Rydych chi’n dal yn rhan ohonom ni.”
I rywun sy’n treulio cymaint o amser gyda gwenyn, efallai nad yw’n syndod bod Rhodri’n gweld cysylltiad rhwng cwch gwenyn a chôr.
Gall fod degau o filoedd o wenyn mewn un cwch. Nid yw pob gwenynen yn gwneud yr un gwaith, ond mae pob un yn cyfrannu at rywbeth llawer mwy na hi ei hun.
Fel mae Rhodri’n egluro: “Mae’r pethau bach yma mae’r gwenyn i gyd yn eu gwneud – mae gan bob un ohonyn nhw rôl bwysig yn y cwch.”
Mae’n gweld yr un peth yn OBA. Mae pob canwr yn dod â’i lais unigryw ei hun, ond dim ond pan fydd pawb yn gweithio gyda’i gilydd y daw’r sain yn fyw.
“Côr yw pob un ohonom ni’n gweithio gyda’n gilydd i greu harmonïau a chreu sain sydd ond yn bosib os ydyn ni i gyd yn gweithio gyda’n gilydd.”
Mae’n ffordd berffaith o ddisgrifio profiad Rhodri o OBA.
Nid yw dod o hyd i’ch lle yn golygu gorfod newid yr hyn sy’n eich gwneud chi’n wahanol. Mae’n golygu dod o hyd i rywle lle mae’r hyn sydd gennych chi i’w gynnig yn bwysig.
A thros amser, mae Rhodri wedi dysgu nad yw perthyn yn ymwneud â’r gefnogaeth rydych chi’n ei chael yn unig. Mae hefyd yn ymwneud â’r hyn y gallwch chi ei roi i eraill.
Pan ymunodd gyntaf, roedd aelodau mwy profiadol yn ei helpu i fagu hyder ac yn rhannu technegau gydag ef i’w helpu gyda’r rhannau o ganu yr oedd yn eu cael yn anodd.
Yna, rywbryd yn ddiweddarach, cafodd Rhodri ei hun yn ymarfer gyda bachgen newydd oedd yn cael trafferth gyda chân Gymraeg. Fe’i helpodd gyda’r ynganiad, y nodau a rhai o’r un technegau roedd rhywun wedi’u rhannu gydag ef pan oedd yn newydd.
Pan ddechreuodd popeth wneud synnwyr a gwelodd y bachgen yn gwenu, sylweddolodd Rhodri:
“Dyma beth rydw i’n dda am ei wneud. Dyma beth rydw i’n hoffi ei wneud. Rydw i’n hoffi helpu pobl, ac rydw i wedi helpu rhywun yma.”
Roedd yn foment bwysig.
Nid Rhodri oedd y bachgen newydd oedd yn cael ei groesawu i’r grŵp bellach. Roedd wedi dod yn rhywun a allai gynnig yr un gefnogaeth i rywun arall – a helpu person ifanc arall i ddod o hyd i’w le.
Fel y dywed Rhodri:
“Rydw i’n rhan o hyn. Rydw i’n perthyn yma.”
Dod o hyd i’ch pobl
Mae’r cyfeillgarwch mae Rhodri wedi’i feithrin drwy OBA wedi dod yn rhan bwysig arall o’r ymdeimlad hwnnw o berthyn.
Mae wedi cwrdd â bechgyn na fyddai efallai erioed wedi cwrdd â nhw fel arall. Ymunodd un o’i ffrindiau agosaf yn OBA ar yr un diwrnod yn union ag ef. Ers hynny, maen nhw wedi ymarfer gyda’i gilydd, mynd i Academi OBA a hyd yn oed deithio dramor gyda’i gilydd.
Efallai y bydd eu bywydau y tu hwnt i OBA yn mynd â nhw i gyfeiriadau hollol wahanol yn y dyfodol, ond nid yw Rhodri’n credu y bydd hynny’n newid y cyfeillgarwch maen nhw wedi’i feithrin.
“Waeth ble mae’r daith yn mynd â ni, bydd y cyfeillgarwch yno o hyd.”
Ac efallai mai dyna yw gwir ystyr dod o hyd i’ch lle.
Nid dod o hyd i ystafell llawn pobl sy’n union yr un fath â chi yw hi. Mae’n ymwneud â dod o hyd i rywle lle gallwch chi gerdded i mewn fel chi eich hun, a gwybod bod lle i chi yno.
Mae Rhodri’n ei grynhoi’n syml:
“Rydyn ni i gyd yn wahanol… ac rydyn ni i gyd yn dod at ein gilydd. Rydyn ni i gyd yn gwneud ein peth ein hunain. Ac rydyn ni i gyd yn ei wneud gyda’n gilydd.”
Dod o Hyd i’ch Lle
Pan gerddodd Rhodri i mewn i Only Boys Aloud am y tro cyntaf, roedd yn pendroni a fyddai’n ffitio i mewn.
Yr hyn a ddaeth o hyd iddo oedd rhywle lle nad oedd yn rhaid iddo newid pwy oedd er mwyn perthyn.
Gallai fod yn ganwr, yn berfformiwr, yn Sgowt, yn wenynwr ac yn berson ifanc gyda’i ddiddordebau a’i uchelgeisiau ei hun – wrth fod yn rhan o rywbeth ochr yn ochr â bechgyn oedd yr un mor unigryw ag ef.
I Rhodri, dechreuodd Only Boys Aloud gydag un penderfyniad syml: rhoi cynnig arni.
